ಲೇಖನ.ಸತೀಶ ಶೆಟ್ಟಿ ಚೇರ್ಕಾಡಿ ದೊಡ್ಡಮನೆ
ಮಹಾಭಾರತ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ಸೇನೆಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ; ಅದು ಧರ್ಮ, ನೀತಿ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ. “ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಜುನ ಯುದ್ಧ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ” ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯರ ನಂಬಿಕೆ. ಆದರೆ, ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಲು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿ!
ಅರ್ಜುನನ ಅಪಾರ ಪರಾಕ್ರಮ (ವಿರಾಟ ನಗರದ ಉದಾಹರಣೆ)
ವಿರಾಟ ನಗರದ ಮೇಲೆ ಕೌರವರು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಬೃಹನ್ನಳೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅರ್ಜುನ ಒಬ್ಬನೇ ಇಡೀ ಕೌರವ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದನು. ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಕರ್ಣ, ದುರ್ಯೋಧನರಂತಹ ಮಹಾ ವೀಕ್ಷಕರೇ ಎದುರಿದ್ದರೂ ಅರ್ಜುನನ ಗಾಂಡೀವದ ಟಂಕಾರಕ್ಕೆ ಕೌರವ ಸೇನೆ ನಡಗಿಹೋಯಿತು. ಅಂದು ಅರ್ಜುನನ ಜೊತೆ ಕೃಷ್ಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಶಿವನನ್ನೇ ತನ್ನ ಯುದ್ಧಕಲೆಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಅರ್ಜುನ, ಯಾವುದೇ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಲ್ಲದೆ ಕೌರವರನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು.
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಹತ್ವವೇನು?
ಹಾಗಾದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಅಗತ್ಯ ಏನಿತ್ತು?
ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಾರಥಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅರ್ಜುನನ ಶಕ್ತಿಗೆ ‘ಕರ್ತವ್ಯ’ ಮತ್ತು ‘ಧರ್ಮ’ದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು.
ಮಾನಸಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣ: ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಕೋಪ, ಕಷ್ಟ, ದುಃಖ, ಭಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕೆಂದು ಕಲಿಸಿದನು.
ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ ಶಕ್ತಿ: ಶಕ್ತಿಯು ಅಹಂಕಾರ ಅಥವಾ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗಬಾರದು, ಅದು ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಬೋಧಿಸಿದನು.
ಯುದ್ಧದ ಹಿಂದಿನ ಮನೋಭಾವ:
ಕರ್ಣ: ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸವಾಲಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದನು.
ದುರ್ಯೋಧನ: ತನಗಿದ್ದ ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ದುರಾಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದನು.
ಅರ್ಜುನ: ಕೃಷ್ಣನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ‘ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ’ಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದನು.
ಸಾರಾಂಶ:
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ವಿಜಯವನ್ನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅರ್ಜುನನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಳಸುವುದೆಂಬ ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ (Self-Control) ವನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟನು. ಮಹಾಭಾರತ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವೆಂದರೆ—ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ‘ಸರಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ’ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.
