ವಿಶೇಷ ಲೇಖನ :
ಭಾಷೆಯು ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಆತ್ಮ. ಅದು ಕೇವಲ ಸಂವಹನದ ಸಾಧನವಲ್ಲ; ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅಸ್ಮಿತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪ್ರತೀಕ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆಯೇ ಅರಿತು, ತುಳು ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಘಟಿತ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದವರು ಎಸ್. ಯು. ಪಣಿಯಾಡಿಯವರು. ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ 1928ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 23ರಂದು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ “ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆ” ತುಳು ಚಳವಳಿಯ ಮೊದಲ ಸಂಘಟಿತ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇಂದಿನ ತುಳು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಚಳವಳಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಮಹಾಸಭೆಯ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಜಾರು ರಾಮಣ್ಣ ಹೆಗ್ಗಡೆ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ, ಎಸ್. ಯು. ಪಣಿಯಾಡಿ ಅವರ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ, ಡಾ. ಯು. ರಾಮಚಂದ್ರ ರಾವ್, ಹಿರಿಯಡ್ಕ ನಾರಾಯಣ ರಾವ್, ಯು. ವೆಂಕಪ್ಪಯ್ಯ ಮೊದಲ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಈ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಸಂಘಟಿತ ರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದರು.
ತುಳು ಚಳವಳಿಯು ಮುಂದುವರಿಯುವಲ್ಲಿ ಎನ್. ಎಸ್. ಕಿಲ್ಲೆ ಅವರ ಪಾತ್ರವೂ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. 1931ರ ಮೇ 6ರಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲಾ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೆಸರನ್ನು “ತುಳುನಾಡು” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಎಸ್. ಯು. ಪಣಿಯಾಡಿಯವರು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಎನ್. ಎಸ್. ಕಿಲ್ಲೆಯವರು ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದರು. ಈ ಘಟನೆ ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ ಮಹತ್ವದ ಘಟ್ಟವಾಗಿದೆ.
1940ರಲ್ಲಿ ಪಣಿಯಾಡಿಯವರು ಉಡುಪಿ ತೊರೆದ ಬಳಿಕ, ಪೊಳಲಿ ಶೀನಪ್ಪ ಹೆಗ್ಡೆಯವರು ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಉಡುಪಿಯಿಂದ ಪೊಳಲಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿ ಅದರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಬಡಕಬೈಲು ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವರು ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮಹಾಸಭೆಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ತುಳು ಚಳವಳಿಯ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಆರದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಮೋಹನಪ್ಪ ತಿಂಗಳಾಯ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಮಿತ್ರ ಬಂಗೇರ ಅವರು ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಆರಂಭಿಕ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದು, ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಮೂಲಕ ಚಳವಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಭಾಷಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಸಹಕಾರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಸಭೆ ಜನಚಳವಳಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.
ಪಣಿಯಾಡಿಯವರು “ತುಳುವರು” ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮದ ಮಿತಿಯಿಂದ ಹೊರತಂದು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ತುಳುವರೆಂದರೆ ತುಳುವೇ ತಾಯ್ನುಡಿಯಾಗಿರುವವರು, ತುಳು ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವವರು ಹಾಗೂ ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು. ಈ ಉದಾರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ತುಳು ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಸಮಗ್ರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಳವಳಿಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತು.
ತುಳುನಾಡು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿದ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪಣಿಯಾಡಿಯವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ತುಳು ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯ ಅಪಭ್ರಂಶವಲ್ಲ; ಅದು ತಮಿಳು, ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ಮಲಯಾಳಗಳಂತೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಅವರ ವಾದವು ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.
ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಮೂರು ಮೂಲ ಧ್ಯೇಯಗಳು:
ತುಳುವರ ಸಂಘಟನೆ
ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ
ತುಳುನಾಡಿನ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ
ಈ ಮೂರು ಗುರಿಗಳು ಇಂದಿಗೂ ತುಳು ಚಳವಳಿಯ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿವೆ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಏಕೀಕರಣದ ನಂತರ ತುಳು ಚಳವಳಿಯ ವೇಗ ಕುಂದಿದರೂ, ಪಣಿಯಾಡಿ, ಅಂಜಾರು ರಾಮಣ್ಣ ಹೆಗ್ಗಡೆ, ಎನ್. ಎಸ್. ಕಿಲ್ಲೆ, ಪೊಳಲಿ ಶೀನಪ್ಪ ಹೆಗ್ಡೆ, ಬಡಕಬೈಲು ಪರಮೇಶ್ವರಯ್ಯ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಬಿತ್ತಿದ ಚಿಂತನೆಯ ಬೀಜಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಒಣಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ತುಳು ಭಾಷೆಗೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಮಾನ್ಯತೆ, ತುಳು ಶಿಕ್ಷಣ, ತುಳು ಸಾಹಿತ್ಯ, ತುಳು ಲಿಪಿ ಮತ್ತು ತುಳುನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಕುರಿತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ಈ ಮಹನೀಯರ ಚಿಂತನೆಯೇ ಬುನಾದಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಶೋಧಿಸಿ, ದಾಖಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮುರಳೀಧರ ಉಪಾಧ್ಯ ಹಿರಿಯಡಕ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಅವರ “ಎಸ್. ಯು. ಪಣಿಯಾಡಿ” (ಕನ್ನಡ, 1997) ಮತ್ತು “ಎಸ್. ಯು. ಪಣಿಯಾಡಿ” (ತುಳು, 1996) ಕೃತಿಗಳು ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮರುಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದಿವೆ. ಈ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೃತಿಗಳಿಂದಲೇ ತುಳು ಚಳವಳಿಯ ಆರಂಭಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಣಿಯಾಡಿಯವರ ಮೂಲ ಚಿಂತನೆಗಳು ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಿವೆ.
ತುಳುವ ಮಹಾಸಭೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಯ ಇತಿಹಾಸವಲ್ಲ; ಅದು ತುಳುವರ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಘೋಷಣೆ, ಭಾಷಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಚಳವಳಿ ಮತ್ತು ತುಳುನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಜೀವಂತ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಈ ಚಳವಳಿಯ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಅದರ ಸ್ಥಾಪಕರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಮುಂಚೂಣಿ ನಾಯಕರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.
